جانسوز

jansooz — Tue, 12 May 2009 05:16:18 GMT

به نام او که از عصاره عشق خویش گرفت و در وجود ما نهاد

همه گویند که : تو عاشق اویی

گرچه دانم ٬ همه عاشق اویند

لیک می ترسم یا رب

نکند راست بگویند ؟

سلام

سلام به همه کسانی که به نحوی اهل دلن .

راسسش توضیح زیادی ندارم که راجع به این وبلاگ بدم ، فقط امیدوارم که مورد پسندتون قرار بگیره .

تو این وبلاگ سعی کردم گلچینی از یه سری شعر و مطالب ادبی و فلسفی و قشنگ ( البته به نظر خودم ، شما رو نمی دونم ) بگنجونم که شاید همه خوششون نیاد ولی خوندنشون خالی از لطف نیست .

قابل ذکره که تمامی مطالب این وبلاگ طی مدت زیادی گردآوری و تایپ شدن و زحمت زیادی براشون کشیده شده . لذا ازتون تقاضا دارم که با تأمل و دقت بیشتری اونارو مطالعه کنین تا بتونین نهایت استفاده رو از اونا ببرین و منم به هدف خودم که همون استفاده هر چه بیشتر شما از این مطالبه رسیده باشم . مطمئن باشین که اگه با تمام وجود به اونا دل بدین تاثیر شگرفشون رو در وجود خودتون و در زندگیتون خواهید دید . به امید اون روز ، ان شاءالله ...

شما هم میتونین با ارائه مطالب و یا نظرات خودتون در بهبودی هر چه بیشتر این وبلاگ سهیم باشین . بنده هم بسیار خوشحال میشم که پیشنهادها و یا انتقادات شما رو بشنوم .

اگر پیشنهادی ، انتقادی ، چیزی داشتین ، می تونین به آدرس زیر Mail کنین . من حتماْ می خونمشون و تا اونجایی که بتونم به کار می بندمشون .

آدرس من هم هست : jansooz_ali@yahoo.com

jansooz — Mon, 11 May 2009 05:16:18 GMT

من علی بنده و با نام علی مشهورم

خادم عشقم و زین رو به خودم مغرورم

خود به خداّمی درگاه حسین ابن علی می نازم

زین ره اینک بنگر غرق شده در نورم

نوری از جنس خدا و به تجلای دلم

که من از جرعه ننوشیدن خود مقصورم

لیک دانی ز کجا یافته ام نور خدا ؟

که چنین غرق شعف گشته ام و مسرورم

آری این نور ز درگاه علی آوردم

گرچه از درک جمالش به حقیقت دورم

لاجرم درگه ارباب چو خورشید جهان افروزست

منم آن ذره که در نور علی محصورم

عشق او حک شده بر نام من و عشقش را

چو صدف در دل دریایی خود مستورم

صفت خادم الارباب شدن همراهم

زین صفت بر همه ی درد جهان مصبورم

هرکه شد خادم ارباب دگر درد نبیند هرگز

چون که خود گفته به درد دو جهان مغفورم

پس اگر در پی درک دل من می گردی

خوب بنگر که من اندر پس اوصاف خودم مستورم

.....

jansooz — Sun, 10 May 2009 05:16:18 GMT

1b

jansooz — Mon, 31 Jul 2006 05:16:18 GMT

صفحۀ : 6 5 4 3 2 1

پایان نگر

آنچه را که می شنوید به عقل سلیم و منش پاک و روشن ، سنجیده و آنگاه بپذیرید .

( زرتشت )

آینده به کسی تعلق دارد که می داند چگونه منتظر نشیند .

( مثل روسی )

اگر بخواهی از برادری ببری ، راهی برای باز گشتن باز گذار . شاید لازم شود .

( امام علی (ع) )

اگرچه دریا آرام می باشد ، ممکن است تمساحی در زیر آب کمین کرده باشد .

( مثل آفریقایی )

اگر به خاموش کردن آتش می روی ، لباس غلفی بر تن مکن .

( مثل چینی )

اگر می خواهی بدانی چه بوده ای ، بنگر که چیستی . اگر می خواهی بدانی که چه خواهی شد ، بنگر که چه می کنی .

( مثل چینی )

حرف زده شده نهالی است که رشد و نمو نمی کند .

( مثل نروژی )

روز هر قدر که روشن باشد شب را در پس دارد .

( مثل ایتالیایی )

ممکن است مقداری زهر در کوزه ای ریخت و بعد آن کوزه را شست و اثرات زهر را از بین برد ، ولی چیزی را که در ذهنتان جای داده اید ، خوب یا بد ، بر شما فرمانروایی خواهد کرد و هرگز از آن جدا نتوانید شد .

( سقراط )

نیمۀ اول زندگی صرف انتظار کشیدن برای نیمۀدوم می شود . نیمۀ دوم صرف حسرت خوردن بر نیمۀ اول می گذرد .

( شیلر )

هرگز نباید چیزی را که نمی توانید بهتر از آن را جایگزینش سازید از بین ببرید .

( پلورک )

پدر و مادر

آیندۀ اجتماع در دست مادران است . اگر جهان به مبانجیگری زن گرفتار شود ، تنها اوست که می تواند آن را نجات دهد .

( ابوفور )

استوارتر از همۀ پیوندها ، پیوندیست که در میان مادر و فرزند برقرار است .

( سعید نفیسی )

اگر تمام عالم در یک کفۀ ترازو نهاده شود و مادرم در کفۀ دیگر ، کفۀ عالم بالاتر خواهد ایستاد .

( لورولا بکدیل )

ای مهر مادری که مقدس ترین محبت ها هستی ، از وصف عظمت آسمانی تو زبان زمینی ما عاجز است .

( وباهاروف )

اگر پدر ماهی گیر باشد ، بچه اش نیز به آب تمایل دارد .

( مثل روسی )

بهترین احساس به پدر این است که پس از مرگ او ، با دوستانش محبت کنی .

( حضرت محمد (ص) )

پسرها ، لنگرهای زندگی مادرانند .

( سوفوکل )

جوانان سرگشته و آشفته ، خانواده را می گذارند و از این و آن و از معشوق و عاشق ، تمنای مهر و محبت بی ریا می کنند ، غافل از آنکه آنچه می جویند در دل پدر و مادر ، در خانواده است و بس .

( حجازی )

درسهائی که بر زانوی مادر آموخته شده ، آموزش هایی که پدر داده ، همراه با داستانهای شیرینی که در کنار بخاری به گوش خورده ، یادگارهای شیرینی است که هرگز کاملاً از یاد نمی رود .

( لامنه )

کسانیکه بند گهوارۀ کودکان را بدست دارند از آنها که زمام حکومتی را در دست گرفته اند ، مؤثر تر و با نفوذ تر می باشند .

( بالزاک )

مادر ، یگانه موجودی است که حقیقت عشق پاک را می شناسد .

( بالزاک )

مادر مهربان ، هر وقت دفتر عمر را با انگشتهای خاطرات ورق می زنم و دورتر می شوم ، اسم تو را بیشتر می بینم و حتی جایی می رسم که سوای نام تو چیز دیگر نیست .

( آناتول فرانس )

مادر ، با دستی گهواره و با دستی عالم را تکان می دهد .

( ناپلئون )

مادر ، دریایی است که سیل دردهای ما را تا قطرۀ آخر می پذیرد و طغیلن نمی کند . قاضی عادلی است که حیله سازی و کینه ورزی طبیعت را همه جا می بیند و همیشه به بی گناهی ما فتوا می دهد .

( حجازی )

من از عشق بدم می آید ، برای اینکه یک بار عاشق شدم و مادرم را فراموش کردم .

( مارک تواین )

وقتی طفل خود را در آغوش گرفتی ارزش پدر را خواهی دانست .

( مثل انگلیسی )

هزار سیلی مادر را در ازای یک بوسه از او خریدارم .

( مثل ارمنی )

هیچگاه در زندگی نمی توانید محبتی بهتر ، عمیق تر ، بی پیرایه تر و واقعی تر از محبت مادر خود بیابید .

( بالزاک )

یگانه داروییکه گناه ما را هر چه باشد می بخشد ، مادر است .

( حجازی )

پشیمانی

آدم لجوج چون دانسته خطا می کند ، بیش از دیگران بر خطای خود دریغ می خورد .

( حجازی )

اگر به راه خطا رفتی از برگشتن مترس .

( کنفسیوس )

اگر غصه های بی حاصلی که خورده ایم را حساب کنیم ، خیلی غصه خواهیم خورد .

( حجازی )

اگر با خونسردی گناهان کوچک را مرتکب شدیم ، روزی می رسد که بدترین گناهان را هم بدون خجالت و پشیمانی مرتکب می شوبم .

( شوپنهاور )

بخشایش دل ، گناهکار را به پشیمانی وا می دارد .

( حجازی )

تدبیر قبل از کار تو را از پشیمانی ایمن می کند .

( امام علی (ع) )

خرده سنگ را به کوزه بزنی ، یا کوزه را روی سنگ بیاندازی باز شکست از کوزه است .

( مثل یو گوسلاوی )

عشق هفت ثانیه دوام دارد و هوس هفت دقیقه و اندوه و بیچارگی یک عمر .

( مثل عربی )

کسیکه پشیمان تواند شد ، نومیدی به خود راه ندهد .

( امام علی (ع) )

پول ، مال و ثروت

آدمی که پول ندارد مانند کمانی است که تیر ندارد .

( فوللر )

آنکه ثروت خود را باخت ، زیاد باخته است ولی آنکه شهامت خود را باخت پاک باخته است .

( سروانتس )

اختراع پول ، قاتل خوشبختی بشر شد .

( سنگا )

ارسطو را گفتند نگاه داشتن مال از حکما پسندیده نیست ؟

گفت : حکیمان مال را از برای آن دارند که محتاج لئیمان نگردند .

( ارسطا طالیس )

اگر می خواهی واقعاً قدر پول را بدانی برو از رفیقانت درخواست وام کن .

( فرانکلین )

انسان در موقعیکه تمام دارایی خود را از دست بدهد تمام دوستان از میان می روند .

( وتوشن )

احمق و پولش بزودی از هم جدا می شوند .

( مثل آفریقایی )

اعم از اینکه بر حق باشی یا نباشی اهمیتی ندارد . اگر پول نداشته باشی خطاکار بشمار خواهی رفت .

( مثل چینی )

اگر خواستی کسی را سعادتمند کنی ثروت او را زیاد نکن ، بکوش تا خواسته های او را کم کنی .

( مثل عربی )

اگر پول در جیب نداری ، عسل در دهان داشته باش .

( مثل یونانی )

بخیل برای ثروت خود نگهبان است و برای ارث انباردار .

( بوذر جمهر )

بهتر است ثروتمند زندگی کنیم تا اینکه ثروتمند بمیریم .

( دکتر جانسون )

با ثروت می توان بر شیاطین فرمانروایی کرد . بدون ثروت حتی نمی توان بره ای را احضار کرد .

( مثل چینی )

به دنبال شانس ثروت است و در تعقیب آن نکبت .

( مثل فرانسوی )

پول برای شما غذا می آورد ولی اشتها نمی آورد .

( ژان ژاک روسو )

پول متاعی است که با آن می توان همه جا وارد شد و همه چیز را بدست آورد جز شرافت و سعادت را .

( شکسپیر )

پول مانند حس ششم است که بدون آن نمی توان از پنج حس دیگر به طور کامل استفاده کرد . بدون درآمد کافی نصف امکانات زندگی به روی ما مسدود خواهد شد .

( سامرست مرآم )

پول با شادمانی کم داخل کیسه می شود ولی با غم زیاد از ان خارج می گردد .

( مولیر )

پول باید متعلق به انسان باشد نه آدم متعلق به پول .

( مثل هندی )

تمام دنیای پهناور را بگردید ، دری بر روی آدم بی پول گشاده نخواهید یافت .

( هانری استانتون )

توانگر واقعی کسی است که چشمش بدست دیگران نباشد .

( حضرت محمد (ص) )

ثروت به منزلۀ پلی است که از روی آن عبور کرده و به آرزوی خود می رسیم .

( لرد آویبوری )

ثروت چون شبنم در آفتاب است .

( مثل آفریقایی )

در این زمان حصار عفتی نیست اسلحۀ پول در آن رخنه نکند .

( برنارد شاو )

دیوانگی محض است که کسی برای آنکه ثروتمند بمیرد ، زندگی خود را چون فقرا و بیچارگان به سر آورد .

( یورتن )

زر را دوست بسیار است و زردار را دشمن بسیار .

( فرانکلین )

شرط اصلی موفقیت در تمام مراحل زندگی سه چیز است : اول پول ، دوم پول و سوم پول .

( ناپلئون )

غالباً از دنیا نعمتی می خواهیم که اگر به دستمان رسید دشمن جانمان می شود .

( حجازی )

قرض ، حلقۀ اسارتی است که بدست خود بر گردن خود می افکنیم .

( مثل انگلیسی )

کسیکه ثروتی ندارد خود را دارد .

( فرانکلین )

ما مالک لوازم مادی نمی شویم ، مملوک آنها می گردیم .

( امرسون )

مال ، زنبوری است که اگر از نگه داری آن آگاه باشید عسل می دهد وگرنه نیش می زند و پرواز می کند .

( دکتر ماردن )

وقتی انسان آنقدر ثروتمند شد که بتواند هر چه دلش می خواهد بخرد ، می بیند معده اش بیمار است و همه چیز را هضم نمی کند .

( شاتو بریان )

وقتیکه مسأله پول پیش می آید همه پیرو یک کیش و آئین می شوند .

( ولتر )

هر چه می درخشد طلا نیست . حتماً نصف مردم جهان کور هستند ، زیرا آنها نمی توانند چیزی را ببینند مگر آنکه بدرخشد . آیینه برای کور به چه درد می خورد ؟

( اسکار وایلد )

همۀ ما در یک مذهب مشترک هستیم و آن هم ثروت است .

( ولتر )

همیشه دزدی وجود دارد که دزد دیگر را غارت کند .

( مثل چینی )

پیروزی و موفقیت

آنانکه از زندگی پیروز و کامیاب شده اند ، اول از نظر فکر و روح پیروز و کامیاب بوده اند .

( ادیسون )

از مخالفت نهراسید . بادبادک فقط وقتی می تواند بالا رود که با باد مخالف مواجه شود .

( چرچیل )

اگر به یک انسان فرصت پیشرفت ندهید ، لیاقت چندان تأثیری در پیشرفت او نخواهد داشت .

( ناپلئون )

اگر در اولین قدم موفقیت نصیب ما می شد ، سعی و عمل دیگر معنی نداشت .

( مترلینگ )

انسان موفق لاقید نیست و انسان لاقید موفق نیست .

( مثل چینی )

بدست آوردن آنچه را که ما آرزو داریم موفقیت است اما چیزی را که برای بدست آوردنش تلاش نمی کنیم ، خوشبختی است .

( لوسیا )

بیشتر کسانی موفق شده اند که کمتر تعریف شنیده اند .

( امیل زولا )

به نرمی توان رخنه در سنگ کرد .

( مثل فارسی )

در این دنیا از دو راه می توان موفق شد ؛ یا از هوش خود و یا از نادانی دیگران .

( لابرویر )

کسیکه خون را ببیند و خونسرد باشد پیروز می شود .

( مثل انگلیسی )

کمی لیاقت ، جوهر توانایی در موفقیت است .

( مثل آلمانی )

مردم موفق امروز کودکان جشور دیروز بوده اند .

( دیسرائیلی )

من نمی دانم پدربزرگم که بود ، اما به این نکته بیشتر اهمیت می دهم که بدانم نوادۀ او چه کسی خواهد شد .

( لینکلن )

موفقیت برای اشخاص کم ظرفیت مقدمۀ گستاخی است .

( مثل ایتالیایی )

همۀ خوشبختیها و موفقیت که به من روی آورده از درهایی وارد شده است که آنها را به دقت بسته بودم .

( لرد بایرون )

پیمان – وفا

حیوان به پایش بسته می شود ، انسان به قولش .

( مثل انگلیسی )

سند پاره می شود ، ولی قول پاره نمی شود .

( مثل آلمانی )

قول مانند تیر است ، همین که پرتاب شد هیچ وقت به کمان بر نمیگردد .

( مثل عربی )

کسانیکه دیر قول می دهند ، خوشقولترین مردمان دنیا هستند .

( ژان ژاک روسو )

میان انسان و شرافت رشتۀ باریکی وجود دارد و اسم آن قول است .

( توماس براس )

وفاداری به حال است که وفاداری به آینده را آماده می سازد .

( فنلون )

وعده که کردی مقروض می شوی ، مقروض که شده وعده می کنی .

( مثل فرانسوی )

تاریخ

باید دید چگونه تاریخ نگارا در میان هزاران واقعه برخی را می گزینند و برخی را فرو می گذارد .

( آناتول فرانس )

برای آنکه تاریخ تا ابد دروغ باشد کافی است که یک نفر حقایق را کتمان کند .

( میشله )

تاریخ سیر خود را بر زندگی مردان بزرگ بنا نموده است .

( کارایل )

حوادث مشهور دوران گذشتۀ جهان را مروری بکنید ، تا شما هم مثل من این حقیقت را بپذیرید که بزرگترین جنایات همه با کوچکترین دستها انجام گرفته است .

( آگارادو )

عبرتی را که از تحولات تاریخ بر می گیریم ، پندی گرانمایه باشد که چراغ صفت راه زندگی را از چاه باز نماید .

( امام علی (ع) )

ما هنوز در زمان ماقبل تاریخ هستیم . زیرا تاریخ بشریت آن روز آغاز می شود که بشر از همۀ رنجها و گرفتاریها نجات یابد .

( فتحی الرمکی )

هر که در سیرت و رفتار پیشینیان نظر کند ، متذکر می شود تا چه اندازه از همت مردان واپس مانده است .

( همدون قصار )

تجربه

آنانکه گذشته را به خاطر نمی آورند محکوم به تکرار آنند .

( سانتایانا )

آینده ها به نظر بزرگ جلوه می کنند ولی وقتیکه گذشتند می فهمیم که ناچیز بوده اند .

( مترلینگ )

اشتباه را تصحیح نکردن خود اشتباه دیگریست .

( کنفسیوس )

اگر عینک عادت ندارید عینک تجربه را به چشم بزنید و اگر عینک عادت دارید روی آن باز هم عینک تجربه را به چشم بزنید .

( پی یرژانه )

انسانها نسبت به ظرفیتی که برای کسب تجربه دارند عاقلند ، نه نسبت به تجاربی که اندوخته اند .

( برنارد شاو )

تجربه همیشه به نفع انسان نیست ، زیرا هیچ حادثه ای دو بار به یک شکل رخ نمی دهد .

( چرچیل )

تجربه مدرسه ایست که محصلین خود را با قیمتی گران بار می آورد .

( فرانکلین )

تجربه را بر روی رختخواب نرم کعطر و متکای پر قو نمی توان بدست آورد .

( اوری پید )

تجربه میوه ایست که انرا نمی چینند مگر پس از گندیدن .

( ارسطو )

تجربه به معلم سختگیری است . او اول امتحان میکند و بعد درس می دهد .

( کارایل )

خطا کردن یک کار انسانی است ، اما تکرار آن یک کار حیوانی .

( آناتول فرانس )

رمز سعادت دو سه حرف بیش نیست . لیکن از هیچ کس آنرا نمی پذیرم مگر پس از یک عمر تجربه ، آن هم وقتیکه کار از کار گذشت .

( سقراط )

زندگی آنقدر طولانی نیست که تمام تجربه های آن را عملاً به ثبوت برسانیم . برای پیشرفت و آسایش بهتر تا می توانیم باید از تجربه های دیگران استفاده کنیم .

( غلامحسین ذوالفقاری )

عمری چکش برداشتیم و بر سر میخی بر روی سنگی کوبیدیم . اکنون می فهمیم که هم چکش خودم بودم هم میخ و سنگ .

( کافکا )

ما کارهای احمقانه ای که در زندگی انجام داده ایم ، به نام تجربه به رخ دیگران می کشیم .

( اسکاروایلد )

تصمیم و اراده

آری ؛ برای شنا کردن به سمت مخالف جریان رودخانه قدرت و جرأت لازم است و الا هر ماهی مرده ای هم می تواند از طرف موافق جریان آن حرکت کند .

( اسمایلز )

ارزش چه چیز بیشتر از طلاست ؟ الماس . از الماس چه چیزی گرانبهاتر است ؟ اراده .

( فرانکلین )

ارادۀ قویست که به همۀ قوای دیگر حکمرانی می کند . بشرطیکه ما آنرا با قوۀ عقل هموار سازیم .

( دوفون )

اراده درخت با عظمتی است که تمدن ، ترقی و تکامل شاخه های نیرومند آن هستند .

( نظام وفاکاشانی )

از خصوصیات زمان ما این است که متأسفانه فقط افراد پست و پلید ، صاحب اراده و پشتکار می باشند .

( آلفرد کاپو )

اگر تصمیمی داشته باشی بزودی موفق خواهی شد ، زیرا آدمی ساختۀ افکار خویش است و فردا همان خواهد شد که امروز می اندیشیده است .

( مترلینگ )

افتادن در گل و لای ننگ نیست ، ننگ در این است که در همانجا بمانی .

( مثل آلمانی )

تردیدهای ما خائنینی هستند که با نصایح خود ، ما را از حمله به دشمن باز می دارند ، در حالیکه تصمیمی راسخ و حمله ای به موقع می تواند فتح و پیروزی را نصیب ما سازد .

( شکسپیر )

چیزی را مانند شک و دو دلی مانع ترقی و پیشرفت شخصی نمی بینم .

( امام علی (ع) )

فقط سستی اراده است که سبب ضعف ما می شود ، وگرنه انسان همیشه برای اجرای چیزی که بشدت آرزو می کند ، قدرت کافی را دارا می باشد .

( روسو )

کسانیکه بیش از اندازه فکر میکنند ، فاقد اراده و تصمیم می باشند .

( ناپلئون )

مردیکه کوه را از میان برداشت ، کسی بود که شروع به برداشتن سنگریزه ها کرد .

( مثل چینی )

یکبار شکست خوردم ، دو بار موفق نشدم . چیزیکه مرا وادار کرد که به کوشش ادامه دهم و تسلیم ناملایمات و مشکلات و موانع زندگی نشوم ، اراده بود .

( غلامحسن ذوالفقاری )

تفکر و اندیشه

آدم می تواند دو دقیقه بدون هوا و دو هفته بدون نوشیدن آب ، سه هفته بدون غذا و یک عمر بدون پول زندگی کند ، ولی نمی تواند یک لحظه بدون اندیشه و فکر زندگی نماید .

( فرانکلین )

آنکه دربارۀ همه چیز می اندیشد ، دربارۀ هیچ چیز تصمیم نمی گیرد .

( مثل چینی )

اختیار افکار ما نیز در دست خودمان نیست ، زیرا تقریباً همیشه بی اختیار فکر می کنیم .

( ولتر )

از خواص طبیعت آدمیست که عاقلانه و منطقی فکر می کند اما پوچ و بی معنی رفتار می نماید .

( اناتول فرانس )

افکار ما بسان درختان نارنج در گلدان نگهداری می شوند . به نسبت بزرگی گلدانی که ریشه های آنها را در خود زندانی دارد رشد می کند .

( بولور )

اندیشه ها بزرگترین جنگنده های جهانند و جنگی که اندیشه ای در دنبال دارد چیزی جز وحشیگری نیست .

( گارفیلد )

اندیشه دریایی است که مروارید آن فلسفه و فرزانگی است .

( یحیی برمکی )

اول در فکر رفیق آگاه باش ، پس از آن آمادۀ راه .

( امام علی (ع) )

برای زندگی فکر کنید ، ولی غصه نخورید .

( دیل کارنگی )

بشریت آنقدر که از فکر حوادث ناراحت می شود ، از خود آن حوادث زحمت نمی بیند .

( مونتی )

به عقیدۀ من تنها فکری که شایسته است مغز انسان را نگران بدارد آیندۀ فرزندان اوست و اندیشۀ این موضوع که چه کار کند تا فرزندان خوشبخت شوند ؟

( افلاطون )

برای تلفظ کوتاهترین کلمه "بله" یا "نه" خیلی بیشتر از یک نطق باید فکر کرد .

( پتیاگور )

به گذشتۀ خود هرگز نمی اندیشم مگر آنکه بخواهم از آن نتیجه ای بگیرم .

( نهرو )

تفکر بزرگترین عبادتی است که برای آشکار شدن حقایق مخفی بجای می آوریم .

( امام علی (ع) )

تو می پنداری که اندیشۀ تو بهترین اندیشه هاست ؟ زهی بد بختی و گمراهی .

( سعید نفیسی )

جامۀ کهنه را از خود دور می کنی ، چرا اندیشۀ کهن را از خود دور نمی کنی ؟

( سعید نفیسی )

حوادث را باید کوچکتر از آن تصور کنیم که قادر باشد خلل و لغزش در اندیشۀ ما ایجاد کند .

( ناپلئون )

دو فکر بهتر از یک فکر است .

( مثل آمریکایی )

ساعتی که به تخیل بی منظور بگذرد ، عمریست که از دست داده و زحمتی است که بیهوده کشیده ایم .

( محمد حجازی )

صبح ما در حرف هاست و شب ما در اندیشه ها .

( مثل ایتالیایی )

فقط وقتی باید از فکر کردن برای آینده غافل شد که اصلاً آینده ای وجود نداشته باشد .

( برنارد شاو )

کسیکه دوراندیش نباشد گرفتار خطرهای نزدیک می شود ، دوراندیشی کلید پیشگیری بسی از ناگواریهاست .

( کنفسیوس )

کسانیکه با افکار خوب و عالی دمساز هستند ، هرگز تنها و بی مونس نیستند .

( فیلیپ سیدلی )

گاهی اوقات اندیشه مفید است ، اما برای خوشبخت شدن نباید زیاد اندیشید .

( گوستاولوبون )

گرگ ممکن است پوست خود را عوض کند ، ولی فکرش را هیچوقت تغییر نمی دهد .

( مثل یوگوسلاوی )

ما ندرتاً دربارۀ آنچه که داریم فکر می کنیم ، درحالیکه پیوسته در اندیشۀ چیزهایی هستیم که نداریم .

( شوپنهاور )

می اندیشم پس هستم ، هستم چون فکر می کنم ، و فکر می کنم چون شک می کنم .

( دکارت )

من اندیشۀ خود را در معرض این فکر مسخرۀ رندانه قرار نمی دهم که هرچه بر سر آدمی می آید ، خیر و صلاح اوست ، بلکه بر آنم که هر کسی از پیشامد به بهترین وجه استفاده کند ، مانند انسان خوب و فرزانه ای عمل کرده است .

( کمبرلند )

وضع و حال مردمان تنگ فکر به وضع و حال بطریهای تنگ دهن می ماند ، هرچه کمتر در خود داشته باشند با سر و صدای بیشتری آن را به خارج می ریزند .

( پوپ )

هر قدر فکر ما بیشتر باشد ، تأسف ما بر زندگی بیشتر خواهد بود .

( انجیل )

همچنانکه باغبان هر روز علفهای هرزه را از اطراف میکند ، ما نیز باید دائماً افکار بیهوده و مزاحمی را که بدست و پای ما می پیچد و مانع پیشرفت و خوشی می شود را از خاطر بیرون کنیم .

( محمد حجازی )

هیچ تماشایی عبرت انگیزتر و مفیدتر از این نیست که افکار و اعمال خود را تماشا کنیم .

( محمد حجازی )

تکبر و غرور

آنکه برای خود مغرور است گمراه ، و آنکه به عقل خود ببالد خوار .

( امام علی (ع) )

آنکه نفس خود را بالاتر و برتر از آنچه که هست داند هرگز به سرحد کمال نرسد .

( فارابی )

آنکس که نتواند در حلقۀ شادی و نشاط دیگران به صورت یکی از افراد در آید ، یا مغرور است یا ریاکار و یا در قید تشریفات .

( لاواتر )

اگر هیچ گناهی نکنید من از گناه برتری می ترسم که آن خودبینی است .

( امام علی (ع) )

اگر ما به معایب کوچک خود اعتراف می کنیم برای آن است که به طرف خود بفهمانیم که از معایب بزرگتری بری هستیم .

( فنلون )

بعضی اشخاص چنان به خود مغرورند که اگر عاشق بشوند به خود بیشتر عشق می ورزند تا به معشوق .

( لارشفوگولد )

بعضی ها طوری هستند که دوستانشان هرقدر از آنها پایین تر باشند بیشتر دوستشان دارند .

( چترفیلد )

در زندگی ثروت حقیقی مهربانی است ، و بینوایی حقیقی خودخواهی .

( وینه )

غرور و خود خواهی نمایندۀ شکست و ذلت است . هر وقت غرور قیام کرد منتظر شکست فوری باشید .

( غلامحسین ذوالفقاری )

کسیکه پشت الاغ باد به غبغب بیندازد ، چون اسب سوار شود پاک دیوانه خواهد شد .

( ارسطاطالیس )

مغرور بودن به دانش خود ، بدترین نوع جهالت است .

( جرجی تایلر )

تملق و چاپلوسی

آنهاییکه در زبان بازی مهارت به خرج می دهند ، اغلب نیت ناپاکی را در قلب خود می پرورانند .

( ولتر )

انسان همانقدر که از تمجید و تحسین و احترام نرم و رام می شود ، همان قدر از تملق و چاپلوسی و تزویر می گریزد و منزجر می گردد .

( دیل کارنگی )

بیشتر کسانی موفق شده اند که کمتر تعریف شنیده اند .

( امیل زولا )

تملق سم شیرین است .

( مثل آلمانی )

چاپلوسی هم گوینده را فاسد می کند و هم شنونده را .

( دیل کارنگی )

در برابر آن کس که عسل روی زبان دارد ، از کیف پولت محافظت کن .

( مثل آلمانی )

کسیکه یه شما تملق می گوید ، یا سرتان کلاه گذاشته و یا امیدوار است کلاه بگذارد .

( مثل رومانی )

تندرستی

آنچه می خورید باعث زخم معده نمیشود ، بلکه آنچه شما را می خورد موجب پیدایش این زخم می شود .

( دکتر فونتاکو )

آنکه تندرستی دارد امید دارد ، و آنکه امید دارد همه چیز دارد .

( مثل عربی )

اولین اغفال سیگار این است که هنگام کشیدن آن در عین بیکاری ، تصور می کنیم کاری انجام می دهیم .

( امرسون )

به انسان تندرستی و ثروت بدهید ، او هر دو را در جستحوی سعادت از دست خواهد داد .

( پوشه )

تن درست برای روان ، مهمانخانه ، و برای تن ناسالم بیمارستان است .

( بیگن )

جمع مال ، تحصیل کامیابی ، کسب دانش و شهرت ، هیچکدام با تندرستی برابری نمی کند . برای حفظ تندرستی باید از هر چیز که برای تندرستی مضر است پرهیز کرد . مخصوصاً از شهوت روانی .

( شوپنهاور )

خوردن در حال نشسته ، آدم را چاق و فربه می کند . خوردن در حال ایستاده به نیرومندی می افزاید . خوردن در حال راه رفتن عمر را طولانی می کند و خوردن در حال دویدن بیماری را رفع می کند .

( مثل برمانی )

دانش پزشکی در عرض چند سال گذشته چنان پیشرفت حیرت انگیزی کرده است که امروز برای یک پزشک غیر ممکن است در بیمار خود عضو سالم پیدا کند .

( اریل وینسون )

زمان ناخوشی را به حساب عمر نشمرید .

( افلاطون )

صبحانه را تنها بخور ، ناهار را با دوست بخور و شام را بده به دشمنت .

( مثل انگلیسی )

طول کشیدن معالجه را دو سبب خواهد بود : نادانی پزشک ، یا نافرمانی بیمار .

( زکریای رازی )

قدر دو چیز فقط موقعی دانسته می شود که از دست می دهیم ، تندرستی و جوانی .

( مثل تازی )

کسیکه در حال سیری غذا می خورد ، خود را با دندان حفر می کند .

( مثل ترکی )

معدۀ خود را سه قسمت کن : یکی برای طعام ، یکی برای آب و یکی برای نفس .

( حضرت صادق )

موقعیکه دهانت می خورد بگذار با شکمت مشورت کند .

( مثل چینی )

2d

jansooz — Mon, 31 Jul 2006 05:15:18 GMT

صفحۀ : 4 3 2 1

عاشق روی جوانی خوش نو خاسته ام

وز خدا دولت این غم به دعا خواسته ام

عاشق و رند و نظر بازم و می گویم فاش

تا بدانی که به چندین هنر آراسته ام

شرمم از خرقۀ آلودۀ خود می آید

که برد وصله به صد شعبده پیراسته ام

خوش بسوز از غمش ای شمع که اینک من نیز

هم بدین کار کمر بسته و برخاسته ام

با چنین حیرتم از دست بشد صرفۀ کار

در غم افزوده ام آنچ از دل و جان کاسته ام

به خنجر گر در آرن دیدگانم به آتش گر بسوزند استخوانم

اگر بر ناخون من نی یکوبند نگیرم دل ز یار مهربانم

مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم

هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

صفای خلوت خاطر از آن شمع چو گل جویم

فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم

به کام و آرزوی دل چو دارم خلوتی حاصل

چه فکر از خبث بدگویان میان انجمن دارم

مرا در خانه سروی هست کاندر سایۀ قدش

فراغ از سرو بستانی و شمشاد چمن دارم

گرم صد لشکر از خوبان به قصد دل کمین سازند

بحمدالله و المنه ، بتی لشکر شکن دارم

سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سلیمانی

چو اسم اعظمم باشد چه باک از اهرمن دارم

الا ای پیر فرزانه مکن عیبم ز میخانه

که من در ترک پیمانه دلی پیمان شکن دارم

خدا را ای رقیب امشب زمانی دیده بر هم نه

که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم

چو در گلزرا اقبالش خرامانم بحمدالله

نه میل لاله و نه نسرین نه برگ نسترن دارم

دلم دور است و احوالش ندانم کسی خواهم که پیغامش رسانم

خداوندا ز مرگم مهلتی ده که دیداری به دیدارش رسانم

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم

لطفها می کنی ای خاک درت تاج سرم

دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو

که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم

همتم بدرقۀ راه کن ای طایر قدس

که درازست ره مقصد و من نوسفرم

ای نسیم سحری بندگی من برسان

که فراموش نکن وقت دعای سحرم

خرم آن روز کزین مرحله بربندم بار

وز سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم

حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل

دیده دریا کنم از اشک و در او غوطه خورم

پایۀ نظم بلند است و جهانگیر بگو

تا کند پادشه بحر دهان پر گهرم

به صحرا بنگرم صحرا تو بینم به دریا بنگرم دریا تو بینم

به هر جا بنگرم کوه و در و دشت نشان از قامت رعنا تو بینم

در خرابات مغان نور خدا می بینم

این عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو

خانه می بینی و من خانه خدا می بینم

خواهم هز زلف بتان نافه گشایی کردن

فکر دور است همانا که خطا می بینم

سوز دل ، اشک روان ، نالۀ شب

این همه از نظر لطف شما می بینم

هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال

با که گویم که در این پرده چه ها می بینم

کس ندیدست ز مشک ختن و نافۀ چین

آنچه من هر سحر از باد صبا می بینم

دوستان ، عیب نظر بازی حافظ مکنید

که من او را ز محبان شما می بینم

سر کوه بلند چندان نشینم که لاله سر در آرد ، من بچینم

چو لاله بی وفا سر بر نیارد به عهد بی وفایان چون نشینم

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم

راحت جان طلبم و ز پی جانان بروم

گرچه دانم که به جایی نبرد راه غریب

من ببوی سر آن زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت

رخت بر بندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن بیمار و دل بی طاقت

به هواداری آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت

با دل زخم کش و دیدۀ گریان بروم

نذر کردم گر از این غم به در آیم روزی

تا در میکده شادان و غزل خوان بروم

به هواداری او ذره صفت رقص کنان

تا لب چشمۀ خورشید درخشان بروم

تازیان را غم احوال گرانباران نیست

پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون

همره کوکبۀ آصف دوران بروم

خوش آن ساعت که دیدار تو بینم کمند عنبرین تار تو بینم

نبیند خرمی هرگز دل من مگر آندم که رخسار تو بینم

آنکه پامال جفا کرد چو خاک راهم

خاک می بوسم و عذر قدمش می خواهم

من نه آنم که ز جور تو بنالم حاشا

بندۀ معتقد و چاکر دولتخواهم

بسته ام در خم گیسوی تو امید دراز

آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم

ذرۀ خاکم و در کوی تؤام جای خوشست

تریم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم

پیر میخانه سحر جام جهان بینم داد

واندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهم

صوفی صومعۀ عالم قدسم لیکن

حالیا دیر مغانست حوالتگاهم

با من راه نشین خیز و سوی میکده آی

تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جامم

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود

آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم

خوشم آمد که سحر خسرو خاور می گفت

با همه پادشهی بندۀ توران شاهم

الهی دشمنت را خسته بینم به سینش خنجری تا دسته بینم

سر شب آیم احوالش بپرسم سحر آیم مزارش بسته بینم

دردم از یارست و درمان نیز هم

دل فدای او شد و جان نیز هم

این که می گویند آن خوشتر ز حسن

یار ما این دارد و آن نیز هم

یاد باد آنکو به قصد خون ما

عهد را بشکست و پیمان نیز هم

دوستان در پرده می گویم سخن

گفته خواهد شد به دستان نیز هم

چون سر آمد دولت شبهای وصل

بگذرد ایام هجران نیز هم

هر دو عالم یک فروغ روی اوست

گفتمت پیدا و پنهان نیز هم

اعتمادی نیست بر کار جهان

بلکه بر گردون گردان نیز هم

عاشق از قاضی نترسد می بیار

بلکه از یرغوی دیوان نیز هم

ندانم من که سرگردان چرایم گهی گریان گهی نالان چرایم

همه درمانشان بی درد دارند ندانم من که بی درمان چرایم

ما بدین در نه پی چشمت و جاه آمده ایم

از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم

رهرو منزل عشقیم و ز سرحد عدم

تا به اقلیم وجود این همه راه آمده ایم

سبزۀ خط تو دیدیم و ز بستان بهشت

به طلب کاری این مهر گیاه آمده ایم

با چنین گنج که شد خازن او روح امین

به گدایی به در خانۀ شاه آمده ایم

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست

که در این بحر کرم غرق گناه آمده ایم

آب رو می رود ای ابر خطا پوش ببار

که به دیوان عمل نامه سیاه امده ایم

عزیزان ما گرفتا دو دردیم یکی بد نقشی و دیگر که فردیم

نصیب ما بنه که ما تو بینیم جمالت یک نظر نادیده مردیم

ما زیاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

تا درخت دوستی بر کی دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گفت و گو آیین درویشی نبود

ورنه با تو ماجراها داشتیم

شیوۀ چشمت فریب جنگ داشت

ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز

ما دم همت بر او بگماشتیم

نکته ها رفت و شکایت کس نکرد

جانب حرمت فرو مگذاشتیم

بیا تا بردباری پیشه سازیم بیا تا پای دل از گل بر آریم

بیا تا بردباری پیشه آریم بیا تا تخم نیکویی بکاریم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش

این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد

تا روی در این منزل ویرانه نهادیم

در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را

مهر لب او بر در این خانه نهادیم

در خرقه از این بیش منافق نتوان بود

بنیاد از این شیوۀ رندانه نهادیم

چون می رود این کشتی سرگشته که آخر

جان در سر آن گوهر یکدانه نهادیم

المنة لله که چو ما بی دل و دین بود

آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم

برندم همچو یوسف گر به زندان و یا نالم ز غم چون مستمندان

اگر صد باغبان خصمی نماید مدام آیم به گلزار تو خندان

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد

من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم

نسیم عطرگردان را شکر در مجمر اندازیم

چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش

که دست افشان غزل خوانیم و پا کوبان سراندازیم

صبا خاک وجود ما بدان عالی جناب انداز

بود کان شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم

یکی از عقل می لافد یکی طامات می بافد

بیا کاین داوری ها را به پیش داور اندازیم

بهشت عدن اگر خواهی بیا با ما به میخانه

که از پای خمت روزی به حوض کوثر اندازیم

سخن دانی و خوشخوانی نمی ورزند در شیراز

بیا حافظ که تا خود را به ملکی دیگر اندازیم

دلم تنگ است ندانم صبر کردن ز دلتنگی بوم راضی به مردن

ز شرم موی تو من در حجابم ندانم عرض حالم با تو کردن

غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی

نگارین گلشنش رویست و مشکین سایبان ابرو

هلالی شد تنم زین غم که با طغرای ابرویش

که باشد مه که بنماید ز طاق آسمان ابرو

رقیبان غافل و ما را از آن چشم و جبین هر دم

هزاران گونه پیغام است و حاجب در میان ابرو

روان گوشه گیران را جبینش طرفه گلزاریست

که بر طرف سمن زارش همی گردد چمان ابرو

دگر حور و پری را کس نگوید با چنین حسنی

که این را اینچنین چشم است و آنرا آن چنان ابرو

تو کافر دل نمی بندی نقاب زلف و می ترسم

که محرابم بگرداند خم آن دل ستان ابرو

اگر چه مرغ زیرک بود حافظ در هواداری

به تیر غمزه صیدش کرد چشم آن کمان ابرو

الهی آتش عشقم به جان زن شرر زان شعله بر استخوان زن

چو شمعم بر فروز از آتش عشق بر آن آتش دلم پروانه سان زن

لبش می بوسم و در می کشم می

به آب زندگانی برده ام پی

نه رازش می توانم گفت با کس

نه کس را می توانم دید با وی

لبش می بوسد و خون می خورد جام

رخش می بیند و گل می کند خوی

بده جام می و از جم مکن یاد

که می داند که جم کی بود و کی کی ؟

بزن در پرده چنگ ای ماه مطرب

رگش بخراش تا بخروشم از وی

گل از خلوت به باغ آورد مسند

بساط زهد همچون غنچه کن طی

چو چشمش مست را مخمور مگذار

به یاد لعلش ای ساقی بده می

نجوید جان از آن قالب جدایی

که باشد خون جامش در رگ و پی

اگر دستم رسد بر چرخ گردون از او پرسم که این چونست و آن چون

یکی را داده ای صد گونه نعمت یکی را قرص جو آلوده در خون

مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی

پر کن قدح که بی می ، مجلس ندارد آبی

وصف رخ چو ماهش در پرده راست ناید

مطرب بزن نوایی ، ساقی بده شرابی

شد حلقه قامت من تا بعد از این رقیبت

زین در دگر نراند ما را به هیچ بابی

در انتظار رویت ما و امیدواری

در عشوۀ وصالت ما و خیال و خوابی

مخمور آن دو چشمم آیا کجاست جامی

بیمار آن دو لعلم آخر کم از جوابی

بیا جانا نهال کشته ام بین تن در خاک و خون آغشته ام بین

تماشای دل سرگشته ام کن بیا و طالع برگشته ام بین

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی

تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

عاشق شو ارنه روزی کار جهان سر آید

ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم

با کافران چه کارت گر بت نمی پرستی

سلطان من خدا را زلفت شکست ما را

تا کی کند سیاهی چندین دراز دستی

در گوشۀ سلامت مستور چون توان بود

تا نرگس تو با ما گوید رموز مستی

آن روز دیده بودم این فتنه ها که برخاست

کز سرکشی زمانی با ما نمی نشستی

به والله که جانانم تویی تو به سلطان عرب جانم تویی تو

نمی دانم که چونم یا که چندم همی دانم که درمانم تویی تو

هزار جهد بکردم که یار من باشی

مرادبخش دل بی قرار من باشی

چراغ دیدۀ شب زنده دار من گردی

انیس خاطر امیدوار من باشی

چو خسروان ملاحت به بندگان نازند

تو در میانه خداوندگار من باشی

از آن عقیق که خونین دلم ز عشوۀ او

اگر کنم گله غم گسار من باشی

در آن چمن که بتان دست عاشقان گیرند

گرت ز دست بر آید نگار من باشی

شبی به کلبۀ احزان عاشقان آیی

دمی انیس دل سوگوار من باشی

شود غزالۀ خورشید صید لاغر من

گر آهویی چو تو یکدم شکار من باشی

سه بوسه کز دو لبت کرده وظیفۀ من

اگر ادا نکنی قرض دار من باشی

من این مراد بینم به خود که نیم شبی

بجای اشک روان در کنار من باشی

از آن روزی که ما را آفریدی به غیر از معصیت از ما چه دیدی

خداوندا به حق هشت و چارت ز من بگذر شتر دیدی ندیدی

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی

که به کوی می فروشان دو هزار جم به جامی

شده ام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم

که به همت عزیزان برسم به نیک نامی

تو که کیمیا فروشی نظری به قلب ما کن

که بضاعتی نداریم و فکنده ایم دامی

عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود

نه به نامۀ پیامی نه بخ خامۀ سلامی

اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته

به هزار بهتر ز هزار پخته خامی

ز رهم میفکن ای شیخ به دانه های تسبیح

که چو مرغ زیرک افتد نفتد به هیچ دامی

سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش

که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی

به کجا برم شکایت به که گویم این حکایت

که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی

بپشای تیر مژگان و بریز خون حافظ

که چنان کشنده ای را نکند کس انتقامی

نگارینا دل و جانم تو داری همه پیدا و پنهانم تو داری

نمی دانم که این درد از که دارم همین دانم که درمانم تو داری

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

شیرین تر از انی به شکر خنده که گویم

ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه

هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی

صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام

چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی ؟

گویی بدهم کامت و جانت بستانم

ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند

بیمار که دیدست بدین سخت کمانی ؟

امان از اختر شوریدۀ من فغان از بخت برگردیدۀ من

فلک از کینه ورزی کی گذارد رود خون از دل غمدیدۀ من

ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی

سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی

دردمندان بلا زهر هلاهل دارند

قصد این قوم خطا باشد هان تا نکنی

رنج ما را که توان برد به یک گوشۀ چشم

شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی

دیدۀ ما چو به امید تو دریاست چرا

به تفرج گذری بر لب دریا نکنی

نقل هر جور که از خلق کریمت کردند

قول صاحب غرضان است تو آنها نکنی

بر تو گر جلوه کند شاهد ما ای زاهد

از خدا جز می و معشوق تمنا نکنی

حافظا سجده به ابروی چو محرابش بر

که دعایی ز سر صدق جز آنجا نکنی

به دل چون یادم از بوم . بر آید سرشکم بیخود از چشم تر آید

از آن ترسم من برگشته دوران که عمرم در غریبی بر سر آید

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

دل بی تو به جان امد وقت است که باز آیی

دایم گل این بستان شاداب نمی ماند

دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

دیشب گلۀ زلفش با باد همی کردم

گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی

صد باد صبا اینجا با سلسله می رقصند

این است حریف ای دل تا باد نه پیمایی

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم

رخساره به کس ننمود آن شاهد هر جایی

ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست

شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی

ای درد توأم درمان در بستر ناکامی

وی یاد توأم مونس در گوشۀ تنهایی

در دایرۀ قسمت ما نقطۀ تسلیمیم

لطف آنچه تو اندیشی حم آنچه تو فرمایی

فکر خود و رأی خود در عالم رندی نیست

کفرست در این مذهب خودبینی و خودرایی

زین دایرۀ مینا خونین جگرم می ده

تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی

حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد

شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی

نسیمی کز بن آن کاگل آید مرا خوشتر ز بوی سنبل آید

چو شب گیرم خیالت را در آغوش سحر از بسترم بوی گل آید

ای دل گر از ان چاره ز نخدان به در آیی

هر جا که روی زود پشیمان به در آیی

هش دار که گر وسوسۀ عقل کنی گوش

آدم صفت از روضۀ رضوان به در ایی

شاید که با آبی فلکت دست نگیرد

گر تشنۀ لب از چشمۀ حیوان به در آیی

جان می دهم از حسرت دیدار تو چون صبح

باشد که چو خورشید درخشان به در آیی

چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت

کز غنچه چو گل خرم و خندان به در آیی

در تیره شب هجر تو جانم به لب آمد

وقت است که همچون مه تابان به در آیی

بر رهگذرت بسته ام از دیده دو صد جوی

تا بو که تو چون سرو خرامان به در آیی

کجا هست جای تو ای یار دلخواه که تا من بسپرم آن جایگه راه

همه جا جای تو ، من کور باطن غلط کردم غلط ، استغفرالله

شمه از داستان عشق شور انگیز ماست

این حکایتها که از فرهاد و شیرین کرده اند

هیچ مژگان دراز و عشوۀ جادو نکرد

آنچه آن زلف دراز و خال مشکین کرده اند

ساقیا می ده که با حکم ازل تدبیر نیست

قابل تغییر نبود آنچه تعیین کرده اند

در سفالین کاسۀ رندان به خواری منگرید

کاین حریفان خدمت جام جهان بین کرده اند

نکهت جانبخش دارد خاک کوی دلبران

عارفان آنجا مشام عقل مشکین کرده اند

ساقیا دیوانه چون من کجا در بر کشد

دختر رز را که نقد عقل کابین کرده اند

خاکیان بی بهره اند از جرعۀ کأس الکرام

این تطاول بین که با عشاق مسکین کرده اند

شهپر زاغ و زغن زیبای صید و قید نیست

این کرامت همره شهباز و شاهین کرده اند

غم درد دل من بی حسابست خدا داند که مرغ دل کباب است

بنازم دست و بازوی تو جلاد اگر قتلم کنی ، والله ثواب است

بر سر بازار جانبازان منادی می زنند

بشنوید ای ساکنان کوی رندی بشنوید

دختر رز چند روزی شد که از ما گم شدست

رفت تا گیرد سر خود هان و هان حاضر شوید

جامه دارد ز لعل و نیم تاجی از حباب

عقل و دانش برد و شد تا ایمن از روی نغنوید

هر که آن تلخم دهد حلوا بها جانش دهم

ور بود پوشیده و پنهان به د.زخ در روید

دختری شبگرد تند تلخ گلرنگ است و مست

گر بیابیدش به سوی خانۀ حافظ برید

غم عشقت ز گنج رایگان به وصال تو ز عمر رایگان به

کفی از خاک کویت در حقیقت خدا داند که از کون و مکان به

به دنیا من نبینم کام بی تو به دست هرگز نگیرم جام بی تو

بلرزم روز و شب چون بید مجنون ندارم یک نفس آرام بی تو

دلی دارم چو مرغ پا شکسته چو کشتی بر لب دریا نشسته

همه گویند طاهر تار بنواز صدا چون می دهد تار شکسته ؟

سرم چون گوی در میدان بگردد دلم نز عهد و نز پیمان بگردد

اگر دوران به نامردان بماند نشینم تا دگر دوران بگردد

مرا عشقت ز جان آذر بر آرد ز پیکر مشت خاکستر بر آرد

نهال عشقت از دل گر ببرند هزاران شاخ هر سو سر بر آرد

هر آن دلبر که چشم مست دارد هزاران چون منی پابست دارد

میان عاشقان آن ماه سیما چو شعر من بلند و پست دارد

عزیزان موسم جوش بهار است چمن پر سبزه ، صحرا لاله زار است

در این موصم دمی فرصت غنیمت که دنیای و نی بی اعتبار است

سرم بالین ، تنم بستر ندارد بجز شور غمت در سر نداد

نهد دور از تو هرکس سر به بالین الهی سر ز بالین بر ندارد

مرا ای دلبر من با تو کار است وگرنه در جهان بسیار یار است

کجا پروای چون من سوته داری چو من بلبل به گلزارت هزار است

دل ار مهرت نورزد بر چه ارزد نخواهم دل که مهر تو نورزد

گریبان هر که از دستت کند چاک به یک عالم گریبان وا بیرزد

درخت غم به جانم کرده ریشه به درگاه خدا نالم همیشه

عزیزان قدر یکدیگر بدانید اجل سنگ است و آدم مثل شیشه

الهی سوز عشقم بیشتر کن دل ریشم ز دردش ریشتر کن

از این غم گر دمی فارغ نشینم به جانم صد هزاران نیش تر کن

بی تو یکدم دلم خرم نماند دگر روی تو بینم غم نماند

اگر درد دلم قسمت نمایند دل بی درد در عالم نماند

تو که خورشید اوج و دلربایی چنین بی رحم و سنگدل چرایی

به اول آن همه مهر و محبت به آخر راه و رسم بی وفایی

عزیزا مردی از نامرد نیاید فغان و ناله از بی درد نیاید

حقیقت بشنو از پور فریدون که شعله از تنور سرد نیاید

عزیزان از غم و درد و جدایی به چشمانم نمانده روشنایی

گرفتارم به دام غربت و درد نه یار و همدمی نه آشنایی

من هر شام و سحر گویم به کوئی که جاری گردد از هر گوشه جویی

من بیچاره اندر باغ وصلت هر آنچه لاله کارم خار روئی

اگر دردم یکی بودی چه بودی اگر غم اندکی بودی چه بودی

به بالینم حبیبی یا طبیبی از این هر دو یکی بودی چه بودی

2c

jansooz — Mon, 31 Jul 2006 05:15:18 GMT

صفحۀ : 4 3 2 1

پیوسته مرید حق شو و باقی باش مستغرق عشق و شور و مشتاقی باش

چون باده بجوش در خم قالب خویش وآنگاه به خود حریف و هم ساقی باش

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند

چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس

توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند

گوئیا باور نمی دارند روز داوری

کاین همه قلب و دغل در کار داور می کنند

یا رب این نو دولتان را با خر خودشان نشان

کاین همه ناز از غلام ترک و استر می کنند

ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان

می دهند آبی که دلها را توانگر می کنند

بر در میخانۀ عشق ای ملک تسبیح گوی

کاندر آنجا طینت آدم مخمر می کنند

سری دارم ز سودای تو پر شور دلی در سینه دارم چون مرده در گور

همی خواهم به بالینم بیایی که باشم تا قیامت با تو محشور

آن دوست که من دارم و آن یار که من دانم

شیرین دهنی دارد و دور از لب و دندانم

بخت این نکند با من کان شاخ صنوبر را

بنشینم و بنشانم گل بر سرش افشانم

ای روی دلارایت مجموعۀ زیبایی

مجموع چه غم دارد از من که پریشانم ؟

دریاب که طرحی ماند از نقش وجود من

چون یاد تو می آرم خود هیچ نمی دانم

در دام تم محبوسم ، در دست تو مغلوبم

وز ذوق تو مدهوشم در وصف تو حیرانم

دستی ز غمت بر دل ، پایی ز پیت در گل

با این همه صبرم هست وز روی تو نتوانم

در خفیه همی نالم وین طرفه که در عالم

عشاق نمی خسبند از نالۀ پنهانم

بینی که چه گرم آتش در سوخته می گیرد

تو گرمتری زآتش ، من سوخته تر زانم

گویند نکن سعدی جان در سر این سودا

گر جان برود شاید من زنده به جانانم

جدا از رویت ای ماه دل افروز نه روز از شب شناسم نه شب از روز

وصالت گر مرا گردد میسر بود هر روز من چون عید نوروز

دانی که چنگ و عود چه تقریر می کنند

پنهان خورید باده که تعزیر می کنند

ناموس عشق و رونق عشاق می برند

عیب جوان و سرزنش پیر می کنند

جز قلب تیره هیچ نشد حاصل و هنوز

باطل در این خیال که اکسیر می کنند

گویند رمز عشق مگویید و مشنوید

مشکل حکایتیست که تقریر می کنند

نا از برون در شده مغرور صد فریب

تا خود درون پرده چه تدبیر می کنند

تشویش وقت پیر مغیلان می دهند باز

این سالکان نگر که چه با پیر می کنند

صد ملک دل به نیم نظر می توان خرید

خوبان در این معامله تقصیر می کنند

قومی به جد و جهد نهادند وصل دوست

قومی دگر حواله به تقدیر می کنند

فی الجمله اعتماد نکن بر ثبات دهر

کاین کارخانه ایست که تغییر می کنند

می خور که شیخ و حافظ و مفتی و محتسب

چون نیک بنگری همه تزویر می کنند

خداوندا به فریاد دلم رس کس بیکس تویی ، من مانده بی کس

همه گویند طاهر کس ندارد خدا یار منه ، چه حاجت کس

تن آدمی شریف است به جان آدمیت

نه همین لباس زیباست نشان آخر

اگر آدمی به چشم است و به گوش و بینی

چه میان نقش دیوار و میان آدمیت ؟

خور و خواب و خشم و شهوت شغب است و جهل و ظلمت

حیوان خبر ندارد ز جهان آدمیت

به حقیقت آدمی آدمی باش و گرنه مرغ باشد

که همان سخن بگوید به زبان آدمیت

مگر آدمی نبودی که اسیر دیو ماندی

که فرشته ره ندارد به مکان آدمیت

اگر این درنده خوئی ز طبیعتت بمیرد

همه عمر زنده باشی به روان آدمیت

رسد آدمی به جایی بجز خدا نبیند

بنگر که تا چه حد است مکان آدمیت

طیران مرغ دیدی تو ز پاینبند شهوت

به در آی تا ببینی طیران آدمیت

نه بیان فضل کردم که نصیحت تو گفتم

هم از آدمی شنیدیم بیان آدمیت

به گورستان گذر کردم کم و بیش بدیدم حال دولتمند و درویش

نه درویشی به خاکی بی کفن ماند نه دولتمند برد از یک کفن بیش

یاد باد آنکه نهانت نظری با ما بود

رقم مهر تو بر چهرۀ ما پیدا بود

یاد باد آنکه صبوحی زده در مجلس انس

جز من و یار نبودیم و خدا با ما بود

یاد باد آنکه رخت شمع طرب می افروخت

وین دل سوخته پروانۀ ناپروا بود

یاد باد آنکه در آن بزمگه خلق و ادب

آنکه او خندۀ مستانه زدی صهبا بود

یاد باد آنکه چو یاقوت قدح خنده زدی

در میان من و لعل تو حکایتها بود

یاد باد آنکه نگارم چو کمر بر بستی

در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود

یاد باد آنکه خرابات نشین بودم و مست

وانکه در مسجدم امروز کم است آنجا بود

گلی که خودم دادم پیچ و تابش به آب دیدگانم دادم آبش

به درگاه الهی کی روا بود گل از من ، دیگری گیرد گلابش

خرما نتوان خورد از این خار که کشتیم

دیبا نتوان بافت از این پشم که رشتیم

ما کشتۀ نفسیم و بس آوخ که بر آید

از ما به قیامت که چرا نفس نکشتیم

افسوس بر این عمر گرانمایه که بگذشت

ما از سر تقصیر و خطا در نگذشتیم

پیری و جوانی چو شب و روز بر آید

ما شب شد و روز آمد و بیدار نگشتیم

واماندگی اندر پس دیوار طبیعت

حیفت دریغا که در صلح بهشتیم

چون مرغ بر این کنگره تا کی بتوان خواند

یکروز نگه کن که بر این کنگره خشتیم

ما را عجب ار پشت و پناهی بود آن روز

کامروز کسی را نه پناهیم و نه پشتیم

سعدی مگر از خرمن اقبال بزرگان

یک خوشه ببخشند که ما تخم نکشتیم

فلک نه همسری دارد نه هم کف به خونریزی کسی اصلاً نگفت اف

همیشه شیوه و کارش همین است چراغ دودمانی را کند پف

دوش در حلقۀ ما قصۀ گیسوی تو بود

تا دل شب سخن از سلسلۀ موی تو بود

دل که از ناوک مژگان تو در خون می گشت

باز مشتاق کمانخانۀ ابروی تو بود

هم عفا الله صبا کز تو پیامی می داد

ورنه در کس نرسیدیم که از کوی تو بود

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت

فتنه انگیز جهان غمزۀ جادوی تو بود

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم

دام را هم شکن طرّۀ هندوی تو بود

بگشا بند قبا تا بگشاید دل من

که گشادی که مرا بود ز پهلوی تو بود

به وفای تو که بر تربت حافظ بگذر

کز جهان می شد و در آرزوی روی تو بود

وای آنروزی که در گورم کنند تنگ بریزند بر سرم خاک و خس و سنگ

نه پای آنکه از ماران گریزم نه دست آنکه با موران کنم جنگ

بخت آئینه ندارم که در او می نگری

خاک بازار نیرزم که بر او می گذری

من چنان عاشق رویت که ز خود بی خبرم

تو چنان فتنۀ خویشی که ز ما بی خبری

به چه مانند کنم در همه آفاق تو را ؟

کانچه در وهم من آید تو از آن خوب تری

دیده ای را که به دیدار تو دل می نرود

هیچ علت نتوان گفت بجز بی صبری

گفتم از دست غمت سر به جهان در بنهم

نتوانم ، که به هر جا که روم در نظری

به فلک می رود آه سحر از سینۀ ما

تو همی بر نکنی دیده ز خواب سحری

خفتگان را خبر از محنت بیداران نیست

تا غمت پیش نیاید غم مردم نخوری

هر چه در وصف تو گویند به نیکویی هست

عیب آن است که هر روز به طبعی دگری

خداوندا مو بیزارم از این دل شب و روزان در آزارم از این دل

ز بس نالیدم از نالیدنم تنگ ز مو بستان که بیزارم از این دل

حیلت رها کن عاشقا ، دیوانه شو دیوانه شو

وندر دل آتش در ا ، پروانه شو پروانه شو

هم خویش را بیگانه کن هم خانه را ویرانه کن

وانگه بیا با عاشقان همخانه شو همخانه شو

رو سینه را چون سینه ها هفت آب شوی از کینه ها

وانگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

گر سوی مستان میروی مستانه شو مستانه شو

آن گوشوار شاهدان همصحبت عارض شده

آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو

چون جان تو شد در هوا ز افسانۀ شیرین ما

فانی شو و چن عاشقان افسانه شو افسانه شو

قفلی بود میل و هوی بنهاده بر دلهای ما

مفتاح شو ، مفتاح را دندانه شو دندانه شو

گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو

شکرانه داری عشق را از تحفه ها و مال ها

هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو

چرا آزرده حالی ای دل ای دل مدام اندر خیالی ای دل ای دل

برو کنجی نشین شکر خدا کن که شاید کام یابی ای دل ای دل

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

که با وی گتمی گر مشکلی بود

به گردابی چو می افتادم از غم

به تدبیرش امید ساحلی بود

ولی همدرد و یاری مصلحت بین

که استهظار هر اهل دلی بود

ز من ضایع شد اندر کوی جانان

چه دامن گیر یا رب منزلی بود

هنر بی عیب حرمان نیست لیکن

ز من محروم تر کی سائلی بود

بر این جان پریشان رحمت آرید

که وقتی کاردانی کاملی بود

مرا تا عشق تلیم سخن کرد

حدیثم نکتۀ هر محفلی بود

دلا غافل ز سبحانی چه حاصل مطیع نفس شیطانی چه حاصل

بود قدر تو افزون از ملائک تو قدر خود نمی دانی چه حاصل

من مست و تو دیوانه ، ما را که برد خانه

من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه

در شهر یکی کس را هشیار نمی بینم

هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه

جانا به خرابات آ تا لذت جان بینی

جان را چه خوشی باشد بی صحبت جانانه

هر گوشه یکی مستی دستی ز بر دستی

وآن ساقی هر هستی با ساغر شاهانه

تو وقف خراباتی می و خربت می

زین وقف به هشیاران مسپار یکی دانه

از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد

در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه

گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان

نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه

نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل

نیمیم لب دریا ف نیمی همه در دانه

گفتم که رفیقی کن با من که منت خویشم

گفتا که بشناسم ، من خویش ز بیگانه

من بی دل و دستارم در خانۀ خمارم

یک سینه سخن دارم ، بین شرح دهم یا نه ؟

خدایا داد از این دل داد از این دل که یکدم من نگشتم شاد از این دل

چو فردا داد خواهان داد خواهند بگویم صد هزاران داد از این دل

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشت خیال دهنت

به جفای فلک و غصه دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند

تا ابد سر نکشد وز سر پیمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکین نیست

برود از دل من وز دل من آن نرود

آنچنان مهر توأم در دل و جان جای گرفت

که اگر سر برود مهر تو از جان نرود

گر رود از پی خوپان دل من معذورست

درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

مو که دور از توأم زنّار بندم یهودیت پرستم گر بخندم

پس از عهد و وفایت ای دلآرام دگر عهد و وفا با کس نبندم

دست از طلب ندارم تا کام من بر آید

یا تن رسد به جانان ، یا جان ز تن در آید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

کز آتش درونم دود از کفن بر آید

بنمای رخ که خلقی ، واله شوند و حیران

بگشای لب که فریاد از مرد و زن بر آید

جان بر لبست و حسرت در دل که از لبانش

نگرفته هیچ کامی ، جان از بدن بر آید

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم

خود کام تنگدستان کی زان دهن بر آید

گویند ذکر خیرش در خیل عشقبازان

هر جا که نام حافظ در انجمن بر آّید

به سر غیر تو سودایی ندارم به دل جز تو تمنایی ندارم

خدا داند که در بازار عشقت بجز جان هیچ کالایی ندارم

بوی خوش تو هرکه ز باد صبا شنید

از یار آشنا سخن آشنا شنید

ای شاه حسن چشم به حال گدا فکن

کاین گوش بس حکایت شاه و گدا شنید

خوش می کنم ببادۀ مشکین مشام جان

کز دلق پوش صومعه بوی ریا شنید

سر خدا که عارف سالک به کس نگفت

در حیرتم که باده فروش از کجا شنید

یا رب کجاست محروم رازی که یک زمان

دل شرح آن دهد که چه گفت و چه ها شنید

اینش سزا نبود دل حق گزار من

کز غمگسار خود سخن ناسزا شنید

محروم اگ شدم ز سر کوی او چه شد

از گلشن زمانه که بوی وفا شنید

ساقی بیا که عشق ندا می کند بلند

کانکس که گفت قصۀ ما هم ز ما شنید

ما باده زیر خرقه امروز می خوریم

صد بار پیر میکده این ماجرا شنید

ما می به بانگ چنگ نه امروز می کشیم

بس دور شد که گنبد چرخ این صدا شنید

پند حکیم محض صواب است و عین خیر

فرخنده آن کسی که بسمع رضا شنید

حافظ وظیفۀ تو دعا گفتن است و بس

در بند آن مباش که نشنید یا شنید

به عمر خویشتن تا یاد دارم ز هجرت ناله و فریاد دارم

ندارم خاطر شادی به خاطر همیشه خاطر ناشاد دارم

صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار

وز او به عاشق بیدل خبر دریغ مدار

بشکر آنکه شکفتی به کام بخت ای گل

نسیم وصل ز مرغ سحر دریغ مدار

حریف عشق تو بودم چو ماه نو بودی

کنون که ماه تمامی نظر دریغ مدار

جهان و هرچه در او هست سهل و مختصر است

ز اهل معرفت این مختصر دریغ مدار

کنون که چشمۀ قند است لعل نوشینت

سخن بگوی و ز طوطی شکر دریغ مدار

مکارم تو به آفاق می برد شاعر

از او وظیفه و زاد سفر دریغ مدار

چو ذکر خیر طلب می کنی سخن این است

که در بهای سخن سیم و زر دریغ مدار

غم عشق تو مادرزاد دارم نه از آموزش استاد دارم

خوشم با آنکه از یمن غم تو خراب آباد دل آباد دارم

گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر

بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر

خرم آن روز که با دیدۀ گریان بروم

تا زنم آب در میکده یک بار دگر

معرفت نیست در این قوم خدا را سببی

تا برم گوهر خود را به خریدار دگر

یار اگر رفت و حق صحبت دیرین نشناخت

حاش الله که روم من ز پی یار دگر

گر مساعد شودم دایرۀ چرخ کبود

هم به دست آورمش باز به پرگار دگر

عافیت می طلبد خاطرم ار بگذارند

غمزۀ شوخش و ان طره طرار دگر

راز سر بستۀ ما بین که بدستان گفتند

هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر

هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت

کندم قصد دل ریش به آزار دگر

به سر شوق سر کوی تو دارم به دل مهر مه روی تو دارم

بت من ، کعبۀ من ، قبلۀ من توئی هر سو نظر سوی تو دارم

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور

کلبۀ احزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن

وین سر شوریده باز اید به سامان غم مخور

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن

چتر گل در سر کشی ای مرغ خوشخوان غم مخور

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت

دائماً یکسان نباشد حال دوران ، غم مخور

هان مشو نومید چون واقف نه از سر غیب

باشد اندر پرده بازیهای پنهان غم مخور

ای دل ار سیل فنا بنیاد ، هستی برکند

چون تو را نوحست کشتی بان ز طوفان غم مخور

در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم

سرزنشها گر کند خار مغیلان عم مخور

گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید

هیچ راهی نیست کانرا نیست پایان غم مخور

حال ما در فرقت جانان و ابرام رقیب

جمله می داند خدای حال گردان غم مخور

حافظا در کنج فقر و خلوت شبهای تار

تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

من آن رندم که عصیان پیشه دارم به دستی جام و دستی شیشه دارم

اگر تو بیگناهی رو ملک شو من از حوّا و آدم ریشه دارم

حال خونین دلان که گوید باز

و ز فلک خون خم که جوید باز

شرمش از چشم می پرستان باد

نرگس مست اگر بروید باز

جز فلاطون خم نشین شراب

سر حکمت به ما که گوید باز

هر که چون لاله کاسه گردان شد

زین جفا رخ به خون بشوید باز

نگشاید دلم چو غنچه اگر

ساغری از لبش نبوید باز

بس که در پرده چنگ گفت سخن

ببرش موی تا نموید باز

گرد بیت الحرام خم حافظ

گر نمیرد به سر بپوید باز

ز بخت بد هزار اندیشه دارم همیشه زهر غم در شیشه دارم

ز ناسازی بخت و گردش چرخ فغان و آه و زاری پیشه دارم

گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس

رین چمن سایۀ آن سرو روان ما را بس

من و همصحبتی اهل ریا دورم باد

از گرانان جهان رطل گران ما را بس

قصر فردوس به پاداش عمل می بخشند

ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس

بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین

کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس

نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان

گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم

دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

از در خویش خدا را به بهشتم مفرست

که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس

اگر چون موم ، صد صورت پذیرم به هر صورت به دل نقش تو گیرم

تو تا بخت منی هرگز نخوابم تو تا عهد منی هرگز نمیرم

درد عشقی کشیده ام که مپرس

زهر هجری چشیده ام که مپرس

گشته ام در جهان و آخر کار

دلبری برگزیده ام که مپرس

آنچنان در هوای خاک درش

می رود آب دیده ام که مپرس

من به گوش خود از دهانش دوش

سخنانی شنیده ام که مپرس

سوی من لب چه می گزی که مگوی

لب لعلی گزیدهام که مپرس

بی تو در کلبۀ گدایی خویش

رنجهایی کشیده ام که مپرس

نمی دانم که رازم با که گویم غم سوز و گدازم با که گویم

چه گویم هر که داند بنگرد فاش دگر راز و نیازم با که گویم

باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش

وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

زان باده که در میکدۀ عشق فروشند

ما را دو سه ساغر بده گو رمضان باش

در خرقه چو آتش زدی ای عارف سالک

جهدی کن و سر حلقۀ رندان جهان باش

دلدار که گفتا به توأم دل نگران است

گو می رسم اینک به سلامت نگران باش

خون شد دلم از حسرت آن لعل روانبخش

ای درج محبت به همان مهر و نشان باش

تا بر دلش از غصه غباری ننشیند

ای سیل سرشک از عقب نامه روان باش

حافظ که هوس می کندش جام جهان بین

گو در نظر آصف جمشید مکان باش

بغیر تو دگر یاری ندارم به اغیاری سر و کاری ندارم

به دکان تو آن کاسه متاعم که اصلاً روی بازاری ندارم

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش

بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش

ای دل اندر بند زلفش از پریشانی منال

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار

کار ملکست آنکه تدبیر و تأمل بایدش

تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافریست

راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش

با چنین زلف و رخش بادا نظر بازی حرام

هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش

نازها زان نرگس مستانه اش باید کشید

این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش

ساقیا در گردش ساغر تعلل تا چند

دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش

مو کی مست از می انگور باشم چرا از نازنینم دور باشم

مو که از آتشت گرمی نبیم چرا از دود محنت کور باشم

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دلربائی همه آن نیست که عاشق بکشند

خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش

جای آن است که خون موج زند در دل لعل

زین تغابن که خزف می شکند بازارش

بلبل از فیض گل آموخت سخن ورنه نبود

این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

ای که در کوچۀ معشوقۀ ما می گذری

بر حذر باش که سر می شکند دیوارش

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل

جانب عشق عزیز است فرو مگذارش

صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه

بدو جام دگر آشفته شود دستارش

مو کز سوته دلانم چون ننالم مو کز بی حاصلانم چون ننالم

نشسته بلبلان با گل ننالند مو که دور از گلانم چون ننالم

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشتۀ صبرم به مقراض غمت ببریده شد

همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رد

کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست

این دل زار نزار اشک بارانم چو غم

در شب هجران مرا پروانۀ وصلی فرست

ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است

با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت

تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو

چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین

تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

من آن آزرده بی خانمانم من آن محنت نصیب سخت جانم

من آن سرگشته خارم در بیابان که هر بادی وزد پیشش دوانم

هزار دشمنم ار می کنند قصد هلاک

گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

مرا امید و صال تو زنده میدارد

وگرنه هر دمم از هجر توست بیم هلاک

نفس نفس اگر از باد نشنوم بویش

زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک

رود به خواب دو چشمم از خیال تو هیهات

بود صبور دل اند فراق تو حاشاک

اگر تو زخم زنی به که دیگری مرهم

وگر تو زهر زدی به که دیگری تریاک

عنان مپیچ که گر میزنی به شمشیرم

سپر کنم سر و دست ندارم از فتراک

تو را چنانکه توئی هر نظر کجا بیند

به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک

داد از این دل که هرگز نیست به کامم داد از این دل که آزارد مدامم

داد از این دل که چون مرغان وحشی دانه ناچیده هر روز به دامم

عشقبازی و جوانی و شراب لعل فام

مجلس انس و حریف همدم و شرب مدام

ساقی شکر دهان و مطرب شیرین سخن

همنشینی نیک کردار و ندیمی نیک نام

شاهدی از لطف و پاکی رشک آب زندگی

دلبری در حسن و خوبی غیرت ماه تمام

بزمگاهی دلنشان چون قصر فردوس برین

گلشنی پیرامنش چون روضۀ دارالسلام

صف نشینان نیکخواه و پیشکاران با ادب

دوستداران صاحب اسرار و حریفان دوستکام

بادۀ گلرنگ تلخ تیز خوشخوار سبک

نقلش از لعل نگار و نقلش از یاقوت خام

غمزۀ ساقی به یغمای خرد آهخته تیغ

زلف جانان از برای صید دل گسترده دام

نکته دانی بذله گو چون حافظ شیرین سخن

بخشش آموزی جهان افروز چون حاجی قوام

هر که این عشرت نخواهد خوشدلی بر وی تباه

وانکه این مجلس نجوید زندگی بر وی حرام

تو خود گفتی که من ملاح مانم به آب دیدگان کشتی برانم

همی ترسم که که کشتی غرق گردد در این دریای بی پایان بمانم

2b

jansooz — Mon, 31 Jul 2006 05:15:18 GMT

صفحۀ : 4 3 2 1

شاهدی گفت به شمعی کامشب

در و دیوار ، مزین کردم

دیشب از شوق نخفتم یکدم

دوختم جامه و بر تن کردم

دو سه گوهر ز گلوبندم ریخت

بستم و باز به گردن کردم

کس ندانست چه سحر آمیزی

به پرند ، از نخ و سوزن کردم

صفحۀ کارگه ، از سوسن و گل

به خوشی چون صف گلشن کردم

تو به گرد هنر من نرسی

زانکه من بذل سرو تن کردم

شمع خندید که بس تیره شدم

تا ز تاریکیت ایمن کردم

پی پیوند ، گهر های تو بس

گهر اشک به دامن کردم

گریه ها کردم و چون ابر بهار

خدمت آن گل و سوسن کردم

خوشم از سوختن خویش از آنک

سوختم ، بزم تو روشن شد

گرچه یک روزن امید نماند

جلوه ها بر در و روزن کردم

تا فروزنده شود زیب و زرت

جان ز روی و دل از آهن کردم

خرمن عمر من ار سوخته شد

حاصل شوق تو خرمن کردم

کارهائیکه شمردی بر من

تو نکردی ، همه را من کردم

یارب ز شراب عشق سرمستم کن وز عشق خودت نیست کن و هستم کن

از هر چه بجز عشق تهیدستم کن یکباره به بند عشق پابستم کن

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

باز آید و برهاندم از بند ملامت

خاک ره آن یار سفر کرده بیارید

تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

فریاد که از شش جهتم راه ببستند

آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

امروز که در دست توأم مرحمتی کن

فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

ای آنکه به تقریر و بیان دم زنی از عشق

ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت

درویش مکن ناله ز شمشیر احبا

کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی

بر می شکند گوشۀ محراب امامت

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم

بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت

هر آنکس عاشق است از جان نترسد عاشق از کندو و از زندان نترسد

دل عاشق بود گرگ گرسنه که گرگ از هی هی چوپان نترسد

نهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفت

مپوش روی ، بروی تو شادمان شده ایم

مسوز زاتش هجران هزاردستان را

به کوی عشق تو عمری است داستان شده ایم

جواب داد ، کازین گوشه گیری و پرهیز

عجب مدار که از چشم بد نهان شده ایم

ز دستبرد حوادث ، وجود ایمن نیست

نشسته ایم و بر این گنج پاسبان شده ایم

تو گریه می کنی و خنده می کند گلزار

از این گریستن و خنده بدگمان شده ایم

مجال بستن عهدی به ما نداد سپهر

سحر شکفته و هنگام شب خزان شده ایم

مباش فتنۀ زیبایی و لطافت ما

چرا که نامزد باد مهرگان شده ایم

نسیم صبحگهی تا نقاب ما بدرید

برای شکوه ز گیتی همه دهان شده ایم

بکاست آنکه سبکبار شد ز قیمت خویش

از این معامله ترسیده و گران شده ایم

دو روزه بود هوسبازی نظربازان

همین بس است ، که منظور باغبان شده ایم

در راه خدا دو کعبه آمد حاصل یک کعبۀ صورت است و یک کعبۀ دل

تا بتوانی زیارت دلها کن کافزون ز هزار کعبه آمد یک دل

روز وصل دوستداران یاد باد

یاد باد آن روزگاران یاد باد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت

بانگ نوش شاد خواران یاد باد

گرچه یاران فارغند از یاد من

از من ایشان را هزاران یاد باد

مبتلا گشتم در این بند و بلا

کوشش آن حق گذاران یاد باد

گرچه صد رو دست در چشمم مدام

زنده رود باغ کاران یاد باد

خوشا آنانکه با تو همنشینند همیشه با دل خرم نشینند

بود این رسم عشق و عشقبازی که گستاخانه آیند و تو بینند

هر که با پاکدلان ، صبح و مسائی دارد

دلش از پرتو اسرار ، صفایی دارد

زهد ، با نیت پاک است ، نه با جامۀ پاک

ای بس آلوده ، که پاکیزه ردائی دارد

شمع خندید به هر بزم از آن معنی شوخت

خنده بیچاره ندانست که جائی دارد

سوی بتخانه مرو ، پند برهمن مشنو

بت پرستی مکن این ملک خدایی دارد

هیزم سوخته ، شمه ره منزل نشود

باید افروخت چراغی که ضیائی دارد

گرگ ، نزدیک چراگاه و شبان رفته به خواب

بره دور از رمه و عزم چرایی دارد

مور ، هرگز به در قصر سلیمان نرود

تا که در لانۀ خود ، برگ و نوایی دارد

گوهر وقت ، بدین خیرگی از دست مده

آخر این در گرانمایه یهایی دارد

فرخ آن شاخک نورسته که در باغ وجود

وقت رستن ، هوس نشو و نمایی دارد

صرف باطل نکند عمر گرامی پروین

آنکه چون پیر خرد ، راهنمایی دارد

من بندۀ عاصیم رضای تو کجاست تاریک دلم نور و ضیای تو کجاست

ما را نو بهشت اگر به طاعت بخشی آن بیع بود لطف و عطای تو کجاست

آن کس که بدست جام دارد

سلطانی جم مدام دارد

آبی که خضر حیات از او یافت

در میکده جو که جام دارد

سررشتۀ جان به جام بگذار

کاین رشته از او نظام دارد

ما و می و زاهدان و تقوی

تا یار سر ، کدام دارد

بیرون ز لب تو ساقیا نیست

در دور کسی که کام دارد

نرگس همه شیوه های مستی

از چشم خوشت بوام دارد

ذکر رخ و زلف تو دلم را

دردیست که صبح و شام دارد

بر سینۀ ریش دردمندان

لعلت نمکی تمام دارد

لاله کاران ، دگر لاله مکارید باغبانان دو دست از گل بدارید

اگر عهد گلان این بود که دیدم بیخ گل برکنید و خار بکارید

وقت رفتن هدیه ای دادم به تو

حرف دل یا تحفه ای دادم به تو

تا که هر وقت دیده ات بر آن فتاد

گفته های گفته ام آید به یاد

یاد آن شبها که تا صبح و سحر

دوخته بودم دیدگانم را به در

تا بگویم یا که باز آ از سفر

یا بمان یا نیز مرا با خود ببر

یاد شبهایی که با اندوه و آه

چهره ات آید به یادم گاه گاه

هدیه ام آن قلب و احساس من است

هدیه ات آهنگ تب دار من است

هدیه ای زیور شد ست از نام تو

ناشکفته غنچه ای در باغ تو

پای آن گل هدیه باشد خار من

نام این هدیه بود اشعار من

یارب دل ما را تو به رحمت جان ده درد همه را به صابری درمان ده

این بنده نداند که چه می باید خواست داننده تویی هر آنچه خواهی آن ده

دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد

چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت

آه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد

اشک من رنگ ضفق یافت ز بی مهری یار

طالع بی شفقت بین که در این کار چه کرد

برقی از منزل لیلی بدرخشید سحر

وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد

ساقیا جام می ام ده که نگارندۀ غیب

نیست معلوم که در پردۀ اسرار چه کرد

آنکه پر نقش زد این دایرۀ مینایی

کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

الهی گردن گردون شود خرد که فرزند جهان را جملگی برد

نگوید کس ، فلانی زنده بادا همی گویند فلان بن فلان مرد

برخیز تا یکسو نهیم این دل ارزق فام را

بر باد قلاشی دهیم این شرک تقوا نام را

هر ساعت از نو قبله ای با بت پرستی می رود

توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را

می با جوانان خوردنم خاطر تمنا می کند

تا کودکان در پی فتند این پیر درد آشام را

از مایۀ بیچارگی قطمیر مردم می شود

ماخولیای مهتری سگ می کند بلعام را

زین تنگنای خلوتم خاطر به صحرا می کشد

کز بوستان باد سحر خوش می دهد پیغام را

غافل مباش ار عاقلی ، دریاب اگر صاحبدلی

باشد که نتوان یافتن دیگر چنین ایام را

دلبندم آن پیمان گسل منظور چشم آرام دل

نی نی دل آرامش مخوان کز دل ببرد آرام را

باران اشکم می رود ، واز ابرم آتش می جهد

با پختگان گوی این سخن سوزش بنا شد خام را

سعدی ملامت نشنود ور جان در این سر می رود

صوفی گرانجانی ببر ساقی بیاور جام

آنکس که تو را شناخت جان را چه کند فرزند و عیال و خانمان را چه کند

دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی دیوانۀ تو هر دو جهان را چه کند

سالها دل طلب جام جم از ما می کرد

وانچه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد

گوهری کز صدف کون و مکان بیرونست

طلب از گمشدگان لب دریا می کرد

مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش

کو به تأیید نظر ، حل معما می کرد

دیدمش خرم و خندان قدح باده بدست

واندر آن آینه صد گونه تماشا می کرد

گفتم این جام جهان بین به تو کی داد حکیم

گفت آنروز که این گنبد مینا می کرد

بیدلی در همه احوال خدا با او بود

او نمی دیدش واز دور خدایا می کرد

این همه شعبدۀ خویش که می کرد اینجا

سامری پیش عصا و ید بیضا می کرد

گفت آن یار کز او گشت سر دار بلند

جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید

دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می کرد

خوشا آنان که سودای تو دارند که سر پیوسته در پای تو دارند

به دل دارم تمنای کسانی که اندر دل تمنای تو دارند

خفتگان را خبر از زمزمۀ مرغ سحر

حیوان را خبر از عالم انسانی نیست

داروی تربیت از پیر طریقت بستان

کآدمی را بهتر از علت نادانی نیست

شب مردان خدا روز جهان افروز است

روشنانرا به حقیقت شب ظلمانی نیست

طاعت آن نیست که بر خاک نهی پیشانی

صدق پیش آر که اخلاص به پیشانی نیست

حذر از پیروی نفس که در راه خدای

مردم افکن تر از این غول بیابانی نیست

ببری مال مسلمان و چو مالت ببرند

بانگ و فریاد بر آری که مسلمانی نیست

آنکس از دزد بترسد ، که متاعی دارد

عارفان جمع نکردند و پریشانی نیست

آنکه را خیمه به صحرای قناعت زده اند

گر جهان زلزله گیرد غم ویرانی نیست

حاصل عمر تلف کرده و ایام به لهو

گذرانیده ، بجز حیف و پشیمانی نیست

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست تا کردمرا تهی و پر کرد زدوست

اجزای وجودم همگی دوست گرفت نامیست ز من برمن و باقی همه اوست

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد

چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

این تطاول که کشید از غم هجران بلبل

تا سراپردۀ گل نعره زنان خواهد شد

گر ز مشجد به خرابات شدم خرده مگیر

مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنی

مایۀ نقد بقا را که ضمان خواهد شد ؟

ماه شعبان منه از دست قدح کاین خورشید

از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت

که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد

مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود

چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد

حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیم وجود

قدمی نه به وداعش که روان خواهد شد

تو دوری از برم دل در برم نیست هوای دیگری اندر سرم نیست

به جان دلبرم کز هر دو عالم تمنای دگر جز دلبم نیست

نظر خدای بینان طلب هوی نباشد

سفر نیازمندان ز سر خطا نباشد

همه وقت عارفان را نظر است و عامیان را

نظری معاف دارند و دگر روا نباشد

به نسیم صبح باید چو نبات زنده باشی

نه جماد مرده ، کانرا خبر از صبا نباشد

اگرت سعادتی هست که زنده دل بمیری

به حیاتی اوفتادی که دگر فنا نباشد

به کسی نگر که ظلمت بزداید از وجودت

نه کسی نعوذ بالله که در او صفا نباشد

اگرم تو خون بریزی به قیامتت نگیرم

که میان دوستان این همه ماجرا نباشد

نه حریف مهربان است حریف سست پیمان

که به روز تیر باران سپر بلا نباشد

تو در آینه نظر کن که چه دلبری و لیکن

چو تو خویشتن ببینی نظرت به ما نباشد

تو گمان مبر که سعدی ز جفا ملول گردد

که گرش تو بی جنایت بکشی جفا نباشد

دگری همین حکایت یکند که من و لیکن

چو معاملت ندارد سخن آشنا نباشد

دوست مشمار آنکه در نعمت زند لاف یاری و برادر خواندگی

دوست آن باشد که گیرد دست دوست در پریشان حالی و درماندگی

در نمازم خم ابروی تو در یاد آمد

حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار

کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند

موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد

بوی بهبود ز اوضاع جهان می شنوم

شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد

ای عروس هنر ، از بخت شکایت ننما

حجلۀ حسن بیارای ، که داماد آمد

دلفریبان نباتی همه زیور بستند

دلبر ماست که با حسن خداداد آمد

زیر بارند درختان که تعلق دارند

ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد

مرا نه سر نه سامان آفریدند پریشانم پریشان آفریدند

پریشان خاطران رفتند در خاک مرا از خاک ایشان آفریدند

ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی

جهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی

به پای خویشتن آیند عاشقان به کمندت

که هر که را تو بگیری ز خویشتن برهانی

مرا مپرس که چونی به هر صفت که تو خواهی

مرا مگو که چه نامی به هر لقب که تو خوانی

چنان به نظرۀ اول ز شخص می بری دل

که باز می نتواند گرفت نظرۀ ثانی

تو پرده پیش گرفتی و ز اشتیاق جمالت

ز پرده ها به در افتاد رازهای نهانی

بر آتش تو نشستیم و دود شوق بر آمد

تو ساعتی ننشستی که آتشی بنشانی

چو پیش خاطرم آید خیال صورت خوبت

ندانمت که چه گویم ز اختلاف معانی

مرا گناه نباشد نظر به روی جوانان

که پیر داند مقدار روزگار جوانی

تو را که دیده ز خواب و خمار باز نباشد

ریاضت من شب تا سحر نشسته چه دانی

من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم

تو میروی به سلامت سلام من برسانی

ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی سرمست هوی و پایبند هوسی

ترسم که به یاران عزیزت نرسی کز دست و زبان خویشتن در قفسی

مژده ای دل که دگر باد صبا باز آمد

هدهد خوش خبر از طرف سبا باز آمد

برکش ای مرغ سحر نغمۀ داوودی باز

که سلیمان گل از باد هوا باز آمد

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن

تا بپرسد که چرا رفت و چرا باز آمد

مردمی کرد و کرم طلف خدا داد به من

کان بت ماه رخ از راه وفا باز آمد

لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح

داغ دل بود ، به امید دوا باز آمد

چشم من در ره این قافلۀ راه بماند

تا به گوش دلم آواز درا باز آمد

نهالی کان سر از باغی بر آید به بارش هر کسی دستی در آرد

بباید کندنش از بیخ و از بن اگر بر جای میوه گوهر آرد

بامدادان که نکند لیل و نهار

خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

بلبلان وقت گل آمد که بنالد از شوق

نه کم از بلبل مستی ، تو بنال ای هشیار

اینهمه نقش عجب بر در و دیوار وجود

هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار

تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش

حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار

آدمیزاده اگر در طرب آید نه عجب

سرو در باغ به رقص آمده و بید و چنار

باد گیسوی درختان چمن شانه کند

بوی نسرین و قرنقل بدهد در اقطار

این هنوز اول آزار جهان افزوزست

باش تا خیمه زند دولت نیسان و ایار

عقل حیران شود از خوشۀ زرین عنب

فهم عاجز شود از حقۀ یاقوت انار

نعمتت بار خدایا ز عدد بیرون است

شکر انعام تو هرگز نکند شکر گزار

عاشق همه سال مست و رسوا بادا دیوانه و شوریده و شیدا بادا

با هشیاری غصۀ پرهیز خوریم چون مست شدیم هر چه بادا بادا

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید

هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب

فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

قند آمیخته با گل نه علاج دل ماست

بوسۀ چند بر آمیز به دشنامی چند

زاهد از کوچۀ رندان به سلامت بگذر

تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند

عیب می جمله چو گفتی هنرش نیز بگو

نفی حکمت مکن از بهر دل عامی چند

ای گدایان خرابات ، خدا یار شماست

چشم انعام مدارید ز انعامی چند

پیر میخانه چه خوش گفت به دردی کش خویش

که مگو حال دل سوخته با خامی چند

دلا خوبان دل خونین پسندند دلا خون شو که خوبان این پسندند

متاع کفر و دین بی مشتری نیست گروهی آن گروهی این پسندند

بار فراق دوستان بسکه نشسته بر دلم

می روم و نمی رود ناقه به زیر محملم

بار بیفکند شتر چون برسد به منزلی

بار دل است همچنان ، ور به هزار منزلم

ای که مهار می کشی ، صبر کن و سبک برو

کز طرفی تو می کشی وز طرفی سلاسلم

بار کشیدۀ جفا پرده دریدۀ هوی

راه ز پیش و دل ز پس واقعه ایست مشکلم

معرفت قدیم را بعد حجاب کی شود ؟

گرچه به شخص غایبی در نظری مقابلم

آخر قصد من تویی غایت جهد و آرزو

تا نرسم ز دامنت دست امید نگسلم

ذکر تو از زبان من فکر تو از جنان من

چون برود که رفته ای در رگ و در مفاصلم

گر نظری کنی کند کشتۀ صبر من ورق

ور نکنی چه بر دهد بیخ امید باطلم ؟

سنت عشق سعدیا ترک نمی دهی ، بلی

کی ز دلم به در رود خوی سرشته در دلم ؟

داروی درد شوق را با همه علم عاجزم

چارۀ کار عشق را با همه عقل جاهلم

اول به هزار لطف بنواخت مرا آخر به هزار غصه بگداخت مرا

چون مهره مهر خویش می باخت مرا چون من همه او شدم بینداخت مرا

در نظر بازی ما بی خبران حیرانند

من چنینم که نمودم وگر ایشان دانند

عاقلان نقطۀ پرگار وجودند ولی

عشق داند که در این دایره سرگردانند

جلوه گاه رخ او دیدۀ من تنها نیست

ماه و خورشید همین آینه می گردانند

عهد ما با لی شیرین دهان بست خدا

ما همه بنده و این قوم خداوندانند

مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم

آه اگر خرقۀ پشمین به گرو نستانند

وصل خورشید به شب پرّۀ اعمی نرسد

که در آن آینه صاحب نظران حیرانند

لاف عشق و گله از یار زهی لاف دروغ

عشقبازان چنین مستحق هجرانند

مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار

ورنه مستوری و مستی همه کس نتوانند

به نزهتگه ارواح ، برد بوی تو باد

عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند

گر شوند آگه از این اندیشۀ ما مغبچگان

بعد از این حرقۀ سوفی به گرو نستانند

به دل نقش خیالت در شب تار خیال خط و خالت در شب تار

مژه کردم به گرد دیده پر چین که تا بینم جمالت در شب تار

گر تیغ برکشد که که محبان همی زنم

اول کسی که لاف محبت زند منم

گویند پای دار اگرت سر دریغ نیست

گو سر قبول کن که به پایش در افکنم

امکان دیده بستنم از روی دوست نیست

اولی تر آن که گوش نصیحت بیا کنم

من مرغ زیرکم که چنانم خوش اوفتاد

در قید او که که یاد نیاید نشیمنم

دردیست در دلم که گر از پیش آب چشم

بر دارم آستین برود تا به دامنم

گر پیرهن به در کنم از شخص ناتوان

بینی که زیر جامه خیال است یا تنم

شرط است احتمال جفا های دوستان

چون دل نمی دهد که دل از دوست برکنم

دردی نبوده را چه تفاوت کند که من

بیچاره درد می خورم و نعره می زنم

بر تخت جم پدید نیاید شب دراز

من دانم این حدیث که در چاه بیژنم

در راه طلب عاقل و دیوانه یکیست در شیوۀ عشق خویش و بیگانه یکیست

آنرا که شراب وصل جانان دادند در مذهب او کعبه و بتخانه یکیست

سمن بوبان غبار غم چو بنشینند بنشانند

پری رویان قرار از دل چو بستیزند بستانند

به فتراک جفا دلها چو بربندند بر بندند

ز زلف عنبرین جانها چو بگشایند بفشانند

به عمری یک نفس با ما چو بنشینند برخیزند

نهال شوق در خاطر چو برخیزند بنشانند

سرشک گوشه گیران را چو دریابند در یابند

رخ مهر از سحر خیزان نگردانند اگر دانند

ز چشم لعل رمانی چو می خندند می بارند

ز رویم راز پنهانی چو می بینند می خوانند

دوای درد عاشق را کسی کو سهل پندارد

ز فکر آنان که در تدبیر درمانند در مانند

چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند

بدین درگاه حافظ را چو می خوانند می رانند

در این حضرت چو مشتاقان نیاز آرند ناز آرند

که با این درد اگر در بند درمانند در مانند

چه خوش دارم که چینم من گل نار چه خوش دارم که بینم چهرۀ یار

چه خوش دارم که یار آید به بیرون جهانی را کند روشن ز رخسار

تو را از هر در که باز آیی بدین خوبی و زیبایی

دری باشد که از رحمت به روی خلق بگشایی

ملامتگوی بی حاصل ترنج از دست نشناسد

در ان معرض که چون یوسف جمال از پرده بنمایی

به زیورها بیارایند وقتی خوب رویان را

تو سیمین تن چنان خوبی که زیورها بیارایی

تو با این حسن نتوانی که روی از خلق در پوشی

که همچون آفتاب از جام و حور از جامه پیدایی

دعایی گر نمی گویی به دشنامی عزیزم کن

که گر تلخ است شیرین است از آن لب هر چه فرمایی

تو خواهی آستین افشان و خواهی روی در هم کش

مگس جایی نخواهد رفتن از دکان حلوایی

قیامت می کنی سعدی بدین شیرین سخن گفتن

مسلم نیست طوطی را در ایامت شکر خائی

دل در بر من زنده برای غم توست بیگانۀ خلق و آشنای غم توست

لطفیست که می کند غمت با دل من ورنه دل تنگ من چه جای غم توست

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

آیا بود که گوشۀ چشمی به ما کنند

دردم نهفته به ز طبیبان مدعی

باشد که از خزانۀ غیبم دوا کنند

معشوق چون نقاب ز رخ در نمی کشد

هر کس حکایتی به تصور چرا کنند

چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدی است

آن به که کار خود به عنایت رها کنند

بی کعرفت مباش که در من یزید عشق

اهل نظر معامله با آشنا کنند

حال درون پرده بسی فتنه می رود

تا آن زمان که پرده برافتد چه ها کنند

گر سنگ از این حدیث بنالد عجب مدار

صاحبدلان حکایت دل خوش اد کنند

می خور که صد گناه ز اغیار در حجاب

بهتر ز طاعتی که به روی دریا کنند

پیراهنی که آید از او بوی یوسفم

ترسم برادران غیورش قبا کنند

بگذر به کوی میکده تا زمرۀ حضور

اوقات خود ز بهر تو صرف دعا کنند

پنهان ز حاسدان به خودم خوان که منعمان

خیر نهان برای رضای خدا کنند

حافظ ، دوام وصل میسر نمی شود

شاهان کم التفات به حال گدا کنند

اگر شیری اگر ببری اگر گور سرانجامت بود جا در ته گور

تنت در گور گردد سفره گستر به گردش موش و مار و عقرب و مور

بگذار تا مقابل روی تو بگذریم

از دیده در شمایل خوب تو بنگریم

شوق است در جدایی و جور است در نظر

هم جور به که طاقت شوقت نیاوریم

روی از به روی ما نکنی حکم از آن توست

باز آ که روی در قدمانت بگستریم

ما را سریست با تو که گر خلق روزگار

دشمن شوند و سر برود هم بر آن سریم

گفتی ز خاک بیشترند اهل عشق من

از خاک بیشتر نه که از خاک کمتریم

نه بوی مهر می شنویم از تو ای عجب

نه روی آنکه مهر دگر کس بپروریم

از دشمنان برند شکایت به دوستان

چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم

ما خود نمی رویم دوان از قفای کس

آن می برد که ما به کمند وی اندریم

سعدی تو کیستی که در این حلقۀ کمند

چندان فتاده اند که ما صید لاغریم

1f

jansooz — Mon, 31 Jul 2006 05:15:18 GMT

صفحۀ : 6 5 4 3 2 1

با عرض پوزش و شرمندگی ، این قسمت

هنوز تایپش تموم نشده و به محض اینکه

تموم شد آپدیتش می کنم . دارم تمام

سعیمو می کنم که زودی تمومش کنم .

1e

jansooz — Mon, 31 Jul 2006 05:15:18 GMT

صفحۀ : 6 5 4 3 2 1

با عرض پوزش و شرمندگی ، این قسمت

هنوز تایپش تموم نشده و به محض اینکه

تموم شد آپدیتش می کنم . دارم تمام

سعیمو می کنم که زودی تمومش کنم .